งานการฝึกพระ...บุคคลากรศาสนา...
พระสงฆ์คือบุคคลากรของศาสนา
เป็นทรัพยากรที่สำคัญ จำเป็นต้อง
พัฒนาศักยภาพ ทางด้านร่างกายและจิตใจ
การที่จะพัฒนาคนได้นั้น ต้องทำให้เข้าใจ
และสัมผัสกับประสบการณ์จริง ที่ตนต้อง
    แก้ปัญหา และสร้างความเข้มแข็งให้กับตนเอง ในการที่จะ
    แสวงหาคุณค่าในตนเอง ออกมานั้น.จำเป็นอย่างยิ่งที่พระสงฆ์
    จะต้องมีมุมมอง..ที่ดีเสียก่อน..การนำพาพระสงฆ์ออกจาริกธุดงค์
   จึงเป็นการให้พระบวชใหม่ ได้เข้ามาสัมผัส ในข้อวัตรปฏิบัติ
   และฝึกให้เข้มแข็งทางด้านร่างกายและจิตใจ....

ธุดงค์ แม่สอด..สกลนคร
  ย้อนไปในอดีตหลายปีที่ผ่านมาพระอาจารย์
จรัญ อนงฺคโณ และคณะลูกศิษย์ลูกหา
ได้ร่วมกันออกเดินทางเพื่อหาอะไรบางอย่าง
แต่ที่หาคงไม่ใช่ เงินทองสมบัติ เอกลาภ
แต่สิ่งนั้น คือ "คุณค่า ของความเป็นพระ"

ธุดงค์ ปี ๔๘-๔๙ ภูเก็ต - นครปฐม
 ปีแห่งความเศร้าโศกของชาวใต้เดินไปให้กำลังใจ
เมื่อได้ก้าวไปแต่ละก้าว..บนทางแห่งความวิปโยค
บางครั้งได้เห็นน้ำตาของคนที่สูญเสีย..สิ่งที่จะช่วยปลอบประโลม
ได้ดีที่สุด..คนไม่พ้นธรรมะและกำลังใจ..กับบุคคลผู้สูยเสีย..

่     
    จาริกธุดงค์ปักษ์ใต้..ย้อมรอยสึนามิ..
   การเดินทางไปด้วยศรัทธาและหัวใจ..รสชาติของมรสุม
   ทางด้านสภาพความผันแผรของธรรมชาติ..ได้สัจธรรม
  ว่าทุกอย่างล้วนอยู่ในความไม่เที่ยง..เดี๋ยวแดดออกเป้งๆ
   ไม่กี่ชม.ฝนตกจนท่วม..บ้างก็หนาวเข้าไปในกระดูก..
   นี่แหละรสชาติ..ของภาคใต้..ส่วนหนึ่งของ..ความภาคภูมิใจ..

จากริกธุดงค์ภาคเหนือ..เชียงใหม่ สู่ นครพนม ปี ๔๙ - ๕๐
จากทะเลปีกลาย..มาเป็นขุนเขา..ในปีนี้
การเดินทางของนักรบแห่งกองทัพธรรมก็ยังก้าวต่อไปอย่างไม่มี
การจบสิ้น...นี่อาจจะไม่ใช่เรื่องราวที่ดีที่สุด..แต่ก็เป็นครั้งหนึ่ง
ในชีวิตของลูกผู้ชาย.."ชาติพระ" ครั้งหนึ่งในชีวิต ที่ไม่อาจบรรยายได้ด้วยคำพูดแต่มันเป็นความรู้สึก..ลึกๆ
ที่เงินทองซื้อไม่ได้..

ยังเป็นทางเดินเส้นเดิม..ที่เดินไปสู่จุดหมาย..แต่ที่เราเดิมไม่ใช่
เพียงเพื่อให้ถึงพระธาตุพนม..แต่เราเดินเพื่อให้ถึง ความอดทน
ทนต่อความหนาวร้อน ทนต่ออารมณ์ ทนต่อใจตนเองที่คอยตาม
อำนาจกิเลส.. จากพระธาตุดอยสุเทพ สู่ พระธาตุพนม บนทางเส้นนี้
มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น..มีทั้งรอยยิ้ม คาบน้ำตา เสียงหัวเราะ
กำลังใจ น้ำใจ และอีกหลากหลายมิตรภาพ.. ที่เกิดขึ้น จากความยากลำบาก..ความทุกข์..เป็นบทเรียนจริง..ที่สอนคน..

ธุดงค์ ปี ๕๐ -๕๑ ตราด - มหาสารคาม
 การเดินทางครั้งใหม่..ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวดีดี..
ความสุขบนความทุกข์ที่ยากจะอธิบายให้ใครได้รู้
เรี่ยวแรงแห่งความสำเร็จ..ที่เป็นกำลังใจให้กับตนเอง
จะออกเดินไปบนเส้สนทางสายนี้ " สมณะ"....

ปลายทางคือความสำเร็จ
......สุดท้ายเราก็..ก้าวผ่านเรื่องราวมาจนถึงจุดหมายปลายทางที่ยากลำบากมาได้อีกหนึ่งปี
พระธาตุนาดูน..จุดสิ้นสุดโครงการ..แต่ดูเหมือนมันเป็นเพียงจุดเริ่มตนของใครหลายๆคน
ทุกปี..ที่ผ่านมาเราไม่รู้ว่าบุคคลากรเหล่านี้..ที่มาร่วมโครงการกับเรา ท่านได้ไปทำอะไร
แต่ที่รู้..และได้พบกันอีกครั้ง..รู้สึกดีใจ..เมื่อยังเห็นท่านยังเดินอยู่บนทางสายนี้...ยังคงเป็น
พระสงฆ์ที่เติม.. คุณธรรมให้กับสังคม.. หลายท่านพูดด้วยความสุข.. ว่าที่ผมอยู่ได้เพราะ
การเดินธุดงค์ ยิ่งเป็นแรงและกำลังใจอีกมาก..ที่อย่างน้อย..นี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของท่าน..

สู้ด้วยใจไปด้วยธรรม...ไม่มีทางเส้นใด
ที่จะโรยด้วยกลีบมาลาดอกไม้...เดินสบายดอก
อาจจะมีทั้งกรวด หนาม เศษแก้วคอยทิ่มแทง
เดินไปเถิด..ถ้าเจ้าหวังความเจริญในชีวิต..
อยู่หยุดเดิน..อย่าท้อแท้..อย่าท้อถอย...