..ทำไมแม่หนูต้องตายวันที่ 12 สิงหาคม ด้วย.. ?????
คุณเคยเจอคำถามที่ไม่รู้จะตอบอย่างไรบ้างไหม ??
จริงอยู่คำถามทุกคำถามน่ะ...มีคำตอบอยู่แล้วแต่ในคำตอบนั้นอาจทำร้ายใครบางคนก็เป็นได้ จึงไม่บ่อยนักที่เราจะตอบคำถามได้อย่างตรงไปตรงมา ..ผมเองเคยเจอกับคำถามที่ต้องอึ้งกับคำตอบมาหลายครั้ง ในที่นี่จะขอยกมาสักเรื่อง เมื่อหลายปีมาแล้วผมเองซึ่งตอนนั้นก็ยังหนุ่มอยู่มีหน้าที่หลักก็คือการอบรมให้ความรู้แก่นักเรียนนักศึกษา ผมต้องเดินทางอยู่ตลอดเวลาจากโรงเรียนหนึ่งไปอีกโรงเรียนหนึ่งอยู่บ่อยๆจำได้วันนั้นเป็นวันที่ ๗ , ๘ , ๙ สิงหาคม ผมกำลังทำค่ายอบรมอยู่ที่
โรงเรียนพนมเบญจา จังหวัดกระบี่ เด็กที่เข้าค่ายเป็นเด็กระดับ ม.ปลาย ทั้งหมด เรื่องมันเริ่มจากเด็ก ม.๖ คนหนึ่งมาขออนุญาตกลับบ้านในบ่าย
วันที่ ๘ ซึ่งเป็นวันที่สองของค่าย อ้างว่าแม่ไม่สบายเข้าโรงพยาบาล ด้วยความที่ผมเองไม่ค่อยเชื่อใครง่ายๆอยู่แล้วกลัวว่าเด็กจะอ้างเพื่อหนีค่ายและอีกอย่างตอนนั้นก็ว่างอยู่ก็เลยบอกงั้นเดี๋ยวไปส่งจะได้เยี่ยมแม่เธอด้วย
ที่โรงพยาบาลเขาพนม สิ่งที่เห็นเมื่อไปถึงก็คือ เด็กคนนั้นวิ่งเข้าไปกอดแม่เค้าซึ่งนอนอยู่บนเตียงแล้วก็ร้องไห้ เราเดินตามเข้าไปเห็นหญิงวัยกลางคน
อายุประมาณ ๔๐ นอนอยู่บนเตียงรวมของโรงพยาบาลร่างกายผอม ตัวดำ มีสายระโยงรายางเต็มไปหมด แต่แววตาดูสดใสทันทีที่เห็นลูกสาวเข้ามาหา
เมื่อเค้าเห็นเราเค้าก็ยกมือไหว้ หาที่ให้นั่งและก็ได้สนทนากัน เค้าถามว่าลูกเค้าดื้อไหมตอนอยู่โรงเรียน ก็บอกไม่ดื้อหรอกสอนง่าย (ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันแค่วันครึ่งเองรู้ได้ไง)พูดไปงั้นเองให้เค้าสบายใจเพราะโดยสวนตัวไม่รู้จักเด็กคนนี่เลย เค้าบอกว่าเค้าน่ะมีลูกอยู่คนเดียวที่บ้านก็ไม่มีใครพ่อของเด็กก็เสียไปตั้งแต่ลูกเล็กๆต้องดูแลเลี้ยงดูลูกมาคนเดียวตลอด ถามว่าเหนื่อยไหมเลี้ยงลูกน่ะ ไม่เหนื่อยหรอกคุณอยากให้เค้าได้เรียนสูงๆจะได้ไม่ลำบาก ... วันนั้นอยู่คุยกับหญิงคนนั้นอยู่ประมาณ ๒ ชั่วโมงก็กลับมาทำงานต่อโดยไม่ได้สนใจเท่าไรนักถือเป็นเรื่องธรรมดาและยังรู้สึกได้เลยว่าหญิงคนนี้โชคดีที่มีลูกดีขนาดนี้ในเวลาที่แม่ไม่สบาย
ก็คอยดูแลอยู่ไม่ห่าง เมื่อเสร็จค่ายที่โรงเรียนพนมเบญจา ผมก็ไปทำค่ายต่อที่ วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีกระบี่ มีกำหนด ๓ วันเหมือนทุกค่าย
เริ่มตั้งแต่วันที่ ๑๐ , ๑๑ , ๑๒ สิงหาคม ทุกอย่างก็ปกติ ในวันที่ ๑๒ สิงหาคม เวลาประมาณเที่ยงเศษๆ ช่วงที่นักศึกษากำลังทานอาหารเพื่อรอพิธีปิดค่าย
ผมนั่งอยู่ที่ม้าหินข้างหอประชุม เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินใกล้เข้ามา และมาหยุดที่ผมในมือถือพวงดอกมะลิ ซึ่งก็ไม่สวยมากนักคาดว่าน่าจะทำเอง หน้าตาเศร้าอย่างเห็นได้ชัดตาแดงก่ำเหมือนกับเดินร้องให้มาตลอดทาง เค้านั่งคุกเข้าลงก้มลงกราบเมื่อเค้าเงยหน้าขึ้นก่อนที่ผมจะพูดอะไรเค้าก็ถามผมว่า พระอาจารย์ค่ะทำไมแม่หนูต้องตายวันที่ ๑๒ สิงหาด้วยค่ะ แค่นั้นแล้วน้ำตาไหลออกมา ในช่วงที่เด็กคนนั้นกำลังร้องไห้อยู่ผมก็คิดว่า เอ..ใครหว่า จำไม่ได้ ..เมื่อเห็นเค้าเริ่มดีขึ้นมีเพียงเสียงสะอึกเบาๆก็เลยถามว่าไปไงมางัย พระอาจารย์จำหนูได้ใหมค่ะคนที่พระอาจารย์ไปส่งที่โรงพยาบาลที่แม่ไม่สบาย..อืม..จำได้
(ที่จริงเพิ่งนึกออก) เค้าเริ่มเล่าให้ฟังว่าหลังจากที่พระอาจารย์กลับมาแล้วหนูก็อยู่ดูแลแม่ที่โรงพยาบาลตลอดจนถึงเมื่อเช้านี้
(วันที่ ๑๒ สิงหา)หนูเห็นว่าวันนี้เป็นวันแม่และอาการของแม่ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหนูก็เลยอยากจะทำเหมือนที่ลูกทุกคนในประเทศนี้เค้าทำกัน
คือหาดอกมะลิมาให้แม่และบอกรักแม่เหมือนที่พระอาจารย์สอน หนูขอแม่กลับบ้านบอกแม่ว่าจะไปเอาผ้ามาเปลี่ยน แม่ไม่ว่าอะไร
หนูใช้เวลาสามชั่วโมงในการเก็บดอกมะลิมานั่งร้อยได้เท่าที่เห็น(เค้ายื่นพวงมะลิให้ดู)หนูกลับมาที่โรงพยาบาลพร้อมกับมะลิ
เมื่อมาถึงไม่เห็นแม่ที่เตียงที่แม่เคยนอนถามคนข้างๆบอกเมื่อไม่นานนี่แม่แกช็อกเห็นหมอพาออกไป หนูใจไม่ดีเดินไปถามหมอๆ เค้าบอกคงอยู่ที่ห้องฉุกเฉิน
หนูไปที่นั้นพอดีหมอเดินสวนออกมาหมอบอกว่า เสียใจด้วยนะเราพยายามเต็มที่แล้วเธอหายไปไหนมาทำไมไม่อยู่ดูใจแม่
หนูเข้าไปดูแม่เหมือนกับนอนหลับหนูทำอะไรไม่ถูกหนูรู้ว่าพระอาจารย์อยู่นี่หนูเลยมาหา.. ทำไมแม่หนูต้องตายวันนี้ด้วยค่ะ แล้วหนูจะทำยังไงดี
........ เรื่องนี้เกิดขึ้นมานานแล้วแต่ผมเองยังหาคำตอบให้เด็กคนนั้นไม่เลยว่า ทำไมแม่เค้าต้องตายวันที่ ๑๒ สิงหา และผมจะบอกเด็กที่ผมสอนเสมอๆว่าพระอาจารย์ไม่อยากตอบคำถามนี้กับใครอีกไม่ต้องมาถามเพราะไม่รู้ว่าใครจะตายวันไหนบอกได้แค่ว่า.
วันนี้เธอทำหน้าที่ของลูกอย่างเต็มที่หรือยัง. !!! บอกได้แค่ว่าต้องทำอย่างไรเค้าถึงเรียกว่าลูกกตัญญูก่อนที่เราจะมานั่งเสียใจภายหลัง
...แล้วคุ ณล่ะ..บอกรักแม่รึยัง ???? ...โดยเส้นทางตะวัน....
เปรียบใดทดแทนในพระคุณแม่นี้
คนไทยได้ให้คุณค่าแก่วันเฉลิมพระชนมพรรษาของสมเด็จ
พระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถว่า เป็น วันแม่แห่งชาติ
ซึ่งเป็นเรื่องที่ดียิ่ง เพราะคำว่า แม่ เป็นมงคลสูงสุด
ของมนุษย์ เป็นจิตวิญญาณ อะไรที่มีคุณค่ามนุษย์จะเรียกว่า
แม่ เช่น แม่ธรณี แม่น้ำ แม่คงคา แม่โพสพ แม้แต่กับ
ผู้ชายก็ยังใช้คำว่าแม่ เช่น แม่ทัพ ภาษาอังกฤษก็ใช้เช่นกัน
เช่น Mother Nature พระแม่ธรรมชาติ Mother Earth
พระแม่แผ่นดิน หรือก็คือ แม่ธรณี
แม่จึงเป็นอะไรที่ใหญ่โตและทรงคุณค่าจับจิตจับใจ
ของมนุษย์ เพราะมนุษย์ทุกคนมีแม่ อยู่ในท้องของแม่
ฟังหัวใจของแม่ อยู่ในอ้อมอกแม่ กินน้ำนมแม่ กินอาหารที่แม่ป้อน แม่ปกป้องคุ้มครองลูกให้ปลอดภัยทุกวิถีทาง และตายแทนลูกได้
ความรักของแม่มีต่อลุกกว้างใหญ่ไพศาลอย่างประมาณมิได้
ลูกก็รู้ว่าไม่มีใครรักตนเท่าแม่ความเป็นแม่เป็นลูกจึงเป็นความ
ผูกพันที่เหนียวแน่นคงทนที่สุด โลกเปลี่ยนแปลงไปมาก
แต่ถึงอะไรๆ จะเปลี่ยนไปอย่างไรๆ แต่ความรักของแม่ที่ม
ีต่อลูกไม่เปลี่ยนแปลง
คนเราทุกคนควรคิดถึง แม่ มากๆ และคิดถึงทุกๆ วัน
ไม่ว่าแม่จะยังมีชีวิตอยู่หรือหาไม่ แม้แม่จะตายไปแล้ว แม่ก็ยังอยู่กับเรา
ในตัวเราทั้งตัวมีดีเอ็นเอของแม่อยู่ ในตัวเราและรอบๆ
ตัวเรามีจิตวิญญาณของแม่อยู่ตลอดเวลา ถ้าเรานึกถึงแม่ แม่ก็อยู่กับเรา
เป็นมงคลปกป้องคุ้มครองเรา เพราะแม่คือสัญลักษณ์ของ
ความดีคือความรักอันไพศาลที่มนุษย์คนหนึ่งมีต่อมนุษย์อีกคนหนึ่ง
เราต้องขยาย แม่ ที่เป็นปัจเจกไปเป็น แม่แห่งชาติ และ
แม่แห่งแผ่นดิน ให้ความรักอันไพศาลแผ่ไปสู่มนุษย์ทั้งหมด
และธรรมชาติทั้งหมด ด้วยวิธีนี้จิตเราจะใหญ่มาก
อนาคตของมนุษย์ชาติอยู่ที่การมีจิตใหญ่
เจ้าเด็กชายตัวน้อยของเราเดินเข้าไปหาคุณแม่ในครัว
หลังจากเช็ดมือ กับผ้ากันเปื้อนแล้วเธอก็ก้มลงอ่าน กระดาษที่ลูกชายยื่นให้
- ค่าตัดหญ้า 5.00 บาท
- ค่าทำความสะอาดห้องผมอาทิตย์นี้ 1.00 บาท
- ค่าซื้อของของให้แม่ 2.50 บาท
- ค่าดูแลน้องชาย 2.50 บาท
- ค่าเอาขยะไปทิ้ง 1.00 บาท
- ค่าได้คะแนนดี 5.00 บาท
- ค่ากวาดสนาม 2.00 บาท
รวมค้างชำระ 19.00 บาทเมื่อคุณแม่อ่านเสร็จแล้วก็หยิบปากกาขึ้นมา พลิกกระดาษไปด้านหลังแล้วเขียนว่า
- เก้าเดือนที่แม่อุ้มท้อง . ไม่คิดเงิน
- เวลาที่แม่พยาบาลลูก และสวดมนต์ให้ลูก ไม่คิดเงิน
- ค่าที่ลูกทำให้แม่ต้องเสียน้ำตา.. ไม่คิดเงิน
- ของเล่น อาหาร เสื้อผ้าพาเที่ยว...ไม่คิดเงิน
- แม้แต่เช็ดน้ำมูกให้ .. ไม่คิดเงินหรอกจ้ะลูกเมื่อรวมทั้งหมดเป็นราคาเต็มของความรัก ไม่คิดเงินเหมือนกัน
เมื่อเด็กชายได้อ่านสิ่งที่คุณแม่เขียนไว้ น้ำตาหยดโตก็ไหลออกมา
เขาสบตากับแม่แล้วจึงพูดว่า " แม่ครับผมรักแม่จริงๆ นะครับ"
แล้วเขาก็เอาปากกาเขียนหนังสือตัวโตว่า... .
จ่ายหมดแล้ว... แม่จ่ายหมด แล้ว แต่ลูกยังทอนให้ไม่หมด
