ชีวิตสมณะ เป็นชีวิตที่เบาสบายไม่มีบ้านไม่มีเรือน
เราเป็นผู้ออกบวชจากเรือนไม่เกี่ยวข้องด้วยเรือนแล้ว มีชีวิตเนื่องด้วยผู้อื่น
อาศัยผู้อื่นเลี้ยงชีพ จึงต้องทำตนให้เป็นผู้เลี้ยงง่าย..ยินดีในอาหารบิณฑบาต

ชีวิตพระอิสระไม่มีคู่......การเป็นอยู่ก็ง่ายๆอย่างที่เห็น
แต่มากล้นด้วยคุณค่าถ้าอยู่เป็น ..... ไม่ลำเค็ญเป็นขี้ข้าหาเลี้ยงใคร
อย่าสึกไปให้เขาด่าหนาท่านเอย.... ถึงไม่เคยอดทนไว้รอชาติหน้า
ในชาตินี้ถวายให้พระสัมมา ....หวังไว้ว่าพบมรรคผลพ้นทุกข์เอย...

เราไม่ต้องรอให้เช้าเพื่อออกไปทำงานเพราะงานของเราทำได้ตลอดเวลา
งานของเราคือการดูตัวเองเราจึงต้องลุกตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อมานั่งดูตัวเอง
ตีสองตรงเสียงนาฬิกาปลุกจะดังแว่วมาจากกุฏีน้อยๆตามชายป่า
พระสงฆ์ต่างลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาทำธุระส่วนตัวแล้วรอสัญญาณระฆัง
เสียงระฆังแรกจะดังขึ้นตอนตีสองครึ่ง เป็นสัญญาณรวมกันปฏิบัติภาคเช้า
ที่ศาลาโรงธรรม ทุกรูปรู้ดีว่าถ้ามาไม่ทันก่อนตีสามตรงวันนั้นต้องฉันข้าวเปล่า
ทั้งนี้และทั้งนั้นเพื่อบังคับกิเลสพอกิเลสมันกลัวอดข้าวมันก็จะบอกให้กายลุกมานั่งสมาธิ

ยกเว้นวันโกน (วัน ๗ ค่ำ และ ๑๔ ค่ำ) เพราะในวันโกนพระสงฆ์
ต่างก็จะทำกิจส่วนตัว คือ บางรูปก็เผาบาตร บ้างก็ย้อมจีวรบ้างก็ซัก
การซักจีวรเราต้องซักด้วยแก่นขนุนเพราะผ้าที่ใช้เป็นผ้าย้อมแก่นขนุน
วิธีซักก็คือ ต้องต้มน้ำแล้วนำแก่นไม้ขนุนลงไปต้มเขี้ยวจนได้น้ำแก่นขนุน
นำมากลองเพื่อเอาเศษไม้ออกแล้วจึงนำมาซักจีวร โดยจีวรต้องซักด้วยน้ำเปล่า
ก่อนหนึ่งครั้งจึงจะซักด้วยแก่นขนุน (ต้องซักขณะที่น้ำยังร้อนอยู่ไม่งั้นสีผ้าอาจจะด่างได้)
บางรูปก็ทำบริขาร เช่น ขาบาตร กลด (ถ้าเป็นวัน ๑๔ ค่ำ ก็ปลงผมด้วย)

หลังจากพิจจารนาน้ำปานะแล้วสี่โมงเย็นของทุกวันเสียงระฆังจะดังขึ้น
เป็นสัญญาณปฏิบัติภาคเย็น ได้เวลาดูจิตของตัวเองอีกวาระหนึ่ง เพราะนี่คืองานของเราโดยตรง
โดยไปร่วมกันปฏิบัติที่ศาลา บ้างก็นั่งสมาธิ บ้างก็เดินจงกลม พิจจารนาหัวข้อธรรม
จนได้เวลาหกโมงเย็นจะได้ยินเสียงฆ้อง เพื่อทำวัตรสวดมนต์เย็น หลังทำวัตรแล้ว
พระอาจารย์ก็จะพูดคุยให้กำลังใจลูกศิษย์ หรือใครมีอะไรก็จะพูดคุยกันในที่ประชุม
ประมาณสองทุ่ม(ไม่เกินนี้ )ก็แยกย้ายกันกลับ กุฏี ปฏิบัติส่วนตัว และพักผ่อนในเวลา สี่ทุ่ม

ทั้งหมดนี้ คือ ทุกวันของที่นี่ ...อุทยานธรรมดงยาง...ถ้าใครจะมาอยู่ที่นี่ต้อง "อยู่อย่างพระป่า"

....เส้นทางตะวัน..

กิจวัตรประจำวันเวอร์ชั้นกลอน