" พระอาจารย์สมภพ โชตปญฺโญ "

.....บุคลากรทางศาสนา...

ครุอุปัชฌาย์อาจารย์คือบุคคลที่มีความสำคัญต่อศิษย์เป็นอันมาก
ครูดี ศิษย์ก็งดงาม ตามแนวแขนงของคำสั่งสอนของท่านการบวชจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ
ที่เราจะต้องถือนิสัยจากอุปัชฌาย์อาจารย์เพื่อความงอกงามในสมณะพรหมจรรย ์
พระพุทธองค์ทรงตรัสไว้กับภิกษุว่า " ..พวกเราไม่มีพ่อ..แม่ ผู้ใดเล่าจะรักษาพวกเธอถ้าพวกเธอ
ไม่ดูแลรักษากันเองใครเล่าจะรักษา...."งานและหน้าที่คอยอบรมสั่งสอนจึงเป็นหน้าที่
อันหนักของภิกษุผู้เป็นมหาเถระ,เถระ และผู้มีอายุกาลพรรษาคอยช่วยกันอบรมส่งเสริม
แนะนำในการประพฤติพรหมจรรย์นี้ให้งอกงามยิ่งขึ้น
................................................

งานวิสาขบูา ปี ๒๕๕๑ ..
  หลังจากพระอาจรย์ใหญ่ (อาจารย์สมภพ ) ได้อาพาธลงจึงเหมือนเสาหลักที่สำคัญได้ล้มลง
งานการดำเนินการปฏิบัติธรรม จึงต้องลดหน้าที่ลงเพื่อให้พระอาจารย์ได้พักผ่อนดูแลสุขภาพ
หลังจากใช้งานอย่างคุ้มค่า ตลอดระยะเวลา ๑๐ กว่าปีที่ผ่านมา.. อย่างที่เราท่านได้ทราบกันแล้ว
งานในปีนี้จึงมีเพียง ผู้ใฝ่ธรรมส่วนหนึ่งที่ยังคงมุ่งหวังจะมาเยี่ยมพระอาจารย์และให้กำลังใจ
แต่เป็นว่าท่านออกมาให้กำลังใจ..กับนักปฏิบัติธรรม..ที่มาร่วมงานเสียมากกว่า...
เสียงพูดที่ ไม่มีเสียงจนจับเป็นศัพท์ไม่รู้เรื่อง แต่ด้วยใจแล้ว ท่านคงหวังให้เราทำความเพียร
ให้มาก ๆ อย่าย่อท้อต่อการปฏิบัติ ให้มีความอดทน..ต่อสู๋กับอำนาจกิเลสให้ได้...

อาจาริยบูชา...
ศิษย์จากทุกทิศ..มารวมตัวกันเพื่อบูชาคุณ ครูบาอาจารย์
ทำหน้าที่เพื่อสืบสานงานต่อจากพระอาจารย์.. สิ่งที่พระอาจารย์ใหญ่
หวังไว้มากที่สุด .. ไม่เคยมีเพื่อตัวเอง เพียงหวังให้ท่านทั้งหลาย
รักในพระศาสนา และเป็นมนุษยสังคมที่มีคุณค่า...

ข่าวอาพาธพระอาจารย์สมภพ...... .....

อาจารย์สมภพอาจารย์ใหญ่ที่เรารู้จักในฐานะอาจารย ์ที่คอยสั่งสอนศิษย์ให้มีความรู้ ความเข้าใจในศาสนาท่านเป็นบุคลากรทางศาสนาที่สำคัญรูปหนึ่ง
หลายปีที่ผ่านมา หากใครได้ตามข่าวพระอาจารย์ จะรู้ว่าท่านป่วยมาเป็นเวลานานมากแล้ว
ท่านไม่สามารถเดินเป็นปกติได้ ต้องนั่งรถวินแชร์มาหลายปีท่านว่า"เป็นกรรมของท่าน"
แต่ท่านก็มิได้ย่อท้อต่อสภาพสังขารเลย ยังคอยอบรมสั่งสอนคนทุกคนที่เข้าไปยัง
สำนักไตรสิกขาตลอดเวลาจนทุกคนที่พบเห็นต้องทึ่งกับท่านและถือเอาเป็นแบบอย่าง
ที่ไม่ท้อต่ออุปสรรคในช่วงพรรษาที่ผ่านมาท่านมีอาการป่วยมากขึ้นเพราะการทำงานอย่างหนัก
จนร่างกายอ่อนแอต้องเข้ารักษาตัวอีกครั้งแต่ท่านก็รอดมาได้ราวปฏิหาริย์มีจริง
ช่วงนี้อาการท่านดีขึ้นมากสามารถทำอะไรได้แต่ก็ยังไม่เป็นปกติเท่าไร มีคณะศิษย์
ผัดเปลี่ยนเข้าอุปัฏฐากพระอาจารย์เป็นอย่างดีญาติธรรมที่เป็นห่วงก็ของอนุโมทนามา ณ ที่นี้

ขณะนี้ท่านพระอาจารย์ยังต้องอาศัยรถวินแชร์
ในการไปมา..การพูดคุยชัดเป็นบางคำ
ถ้าพูดเร็วก็จะรัวฟังไม่ค่อยรู้เรื่องร่างกายผอมลงเล็กน้อย
การฉันอาหารไม่ค่อยเต็มที่เพราะระบบประสาท
ในการกลืนอาหารยังใช้งานไม่ค่อยสมบูรณ์