เราจะให้อะไรตอบแทนพระอาจารย์                  
                                
ความมีเมตตารักลูกศิษย์เสมอเหมือนกัน ห่วงใยลูกศิษย์ในยามที่ลำบาก                            
คอยช่วยเหลือในยามที่ขัดสน เป็นที่ปรึกษาในคราที่ทุกข์ใจ นี้เอง.
ที่ทำให้ศิษย์ทุกคนรักและเคารพพระอาจารย์ยิ่งนัก      
   หากแต่พอจะมีสิ่งใดบ้างที่จะตอบแทนพระคุณท่านได้ เพื่อให้ท่านสุขใจ  
แต่พระอาจารย์ก็บอกเสมอว่า ไม่ต้องการอะไรจากศิษย์
ที่เป็นวัตถุสิ่งของ หรือคำยกย่องสรรเสริญใดๆ เพียงแค่เห็นลูกศิษย์ทุกคน
อยู่ได้อย่างมีคุณค่าในศาสนาไปนานๆ เพียงเท่านี้ก็ทำให้ท่านมีความสุข
แต่การที่เราจะอยู่ในศาสนาได้นานก็แสนลำบากกับยุคสมัยปัจจุบัน
เพราะทั้งกิเลสภายนอก และภายในใจที่หมักหมมมานานนับภพนับชาติไม่ได้
มันดิ้นรนกระเสือกกระสนอยู่ตลอดเวลา คอยทำลายคุณธรรมที่มีอยู่ในใจ
แต่ก็คงไม่เกินวิสัยของผู้ที่ฝึกตน เพื่อข้ามพ้นวังวนแห่งสังสารวัฏนี้
เพราะคุณค่าในศาสนากับการเป็นพระ กับคุณค่าของการเป็นฆารวาสแตกต่างกันมาก
หลายครั้งที่พระอาจารย์พูดให้แง่คิดสะกิดใจกับลูกศิษย์ หรือแม้แต่พระสงฆ์ทั่วไปว่า
“ ถ้าพวกท่านสึกออกไปเป็นฆารวาส อย่างมากท่านก็มีคุณค่ากับคนแค่ไม่กี่คน
แต่ถ้าพวกท่านอยู่ได้ในศาสนา ท่านแค่รูปเดียวจะมีคุณค่ากับผู้คนมากมาย
เป็นร้อยเป็นพัน หรืออาจจะเป็นหมื่นเป็นแสน”
ฟังแล้วก็ทำให้เราได้คิด และมีกำลังใจที่จะอยู่ในศาสนาไปนานๆ
ในสภาพสังคมที่วุ่นวาย ผู้คนเหินห่างศีลธรรมไกลห่างศาสนานี้
ศิษย์ของท่านมากมายต่างก็แยกย้ายกันทำงานเพื่อพระศาสนา เพื่อสังคม
ซึ่งหลายคนก็กำลังเป็นเมล็ดพันธ์แห่งเนื้อนาบุญที่กำลังเจริญเติบโตขึ้น อย่างสวยงาม
เพื่อสร้างฐานทัพธรรมให้ยิ่งใหญ่เกรียงไกร หวังต่อกลอนกับกองทัพมารที่โหมกระหน่ำ
ขอเราทุกคนจงก้าวไปเถิด บนเส้นทางสายลำบาก กับการทำงานเพื่อผู้คน
จงอย่าท้อ อย่าละทิ้งอุดมการณ์ที่เรามี คือการทำงานเพื่อพระศาสนา
เดินตามรอยทางของพระอาจารย์ สู่เป้าหมายเดียวกัน.....สันติภาพ .. นักบุญจากที่ราบสูง