อุทยานธรรมดงยาง...
กว่าจะเป็น อุทยานแห่งธรรม อย่างทุกวันนี้....หลายกำลัง กลายเป็นพลัง ทั้งพระภิกษุสงฆ์สามเณร ญาติโยม สาธุชนที่มีความศรัทธา ตั้งใจ ทุ่มเท เสียสละ ต้องอดทน ต่อสู้ กับอุปสรรคมากมาย ซึ่งทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก็หล่อหลอมให้เป็นวันนี้ ถึงแม้จะไม่ยิ่งใหญ่ อลังการ แต่เราก็ตั้งใจ...ภูมิใจ ในฐานะของเรา และจะก้าวเดินต่อไป ด้วยใจที่ศรัทธา เพื่อถวายเป็นพุทธบูชาแด่พระศาสดา...ให้ดั่งสมเจตนาที่ว่า.

หมอกบาง ๆ ยามเช้าก่อนที่..ตะเว็นจะโผล่จาก
ขอบฟ้า...ตีสาม เสียสัญญาณดังขึ้นแล้ว....
หลายคนเหนื่อยล้าจากการทำงานปฏิบัติมาทั้งวัน
หลายคน..เจ็บป่วยด้วยใช้งานร่ากายเกินโคต้า..
แต่สุดท้าย..เราต่างก็รู้ว่า..คุณค่า..และหน้าที่..
มันต้องดำเนินไปด้วยกัน..อย่างแยกไม่ออก..
   แม้จะต้องต่อสู้..กับอำนาจของกิเลส..มารที่คอยกดหัวเราไว้..สู้..สู้..ปลอบใจตนเอง...แล้วลุกขึ้น
   ไปนั่งสมาธิ..เดินจงกรมกัน..ในท่ามกลางราตรีที่ยืดยาว...ใกล้สว่างแล้ว...!!!

เมื่อฝนหลั่งลงมาห่าใหญ่...

ก็ทำให้ป่าใหญ่ชุ่มเย็น..วันนี้..
ก็เลยมีความงามมาประดับดงยาง
โดย..อำนาจความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ
สร้างสรร แต่งแต้ม..ป่าด้วยดอกไม้ป่า
ที่ดูไร้ค่า..แต่งดงามตามค่าที่แท้จริง
ของมัน...แล้วคุณล่ะ..
มีอะไร..จะอวด..ให้โลก.นี้ได้เห็น...
    นาอายนะ...!! ถ้าแม้..เรายังสู้ดอกไม้ป่า.ยังไม่ได้...

้่     

   การทำงานที่ไม่เหนื่อย...
    ทุกวันที่ ๑๒ ถึง ๒๒ มิถุนายน ทุกปี สถานที่นี้จะคลาคล่ำไปด้วยพระสงฆ์
    สามเณร ญาติโยม จากสาระทิศเดินทางมาประชุมกันโดยนัดหมายกันจาก
    ความคุ้นเคย..และความพึงพอใจในธรรม.....

"ปริวาสกรรม"      งานการอันเป็นกิจสำคัญในพระศาสนา..เชิดชูบูชาพระธรรมวินัย..
เป็นการรวมตัวของผู้สนใจใฝ่ในธรรม มี่ได้ทราบข่าวและมีความประสงค์จะร่วมกันที่จะ
ทำประโยชน์แห่งตนให้เกิดขึ้น..เป็นช่วงเวลาที่พระสงฆ์จะได้ชำระศีล..ที่ด่างพล้อยหรือเพื่อ
ความสบายใจในศีลของตน .. และได้รับเอาคำสั่งสอนจากครูบาอาจารย์เป็นเครื่องมือ
ประพฤตปฏิบัติ....นำความเจริญให้เกิดมีขึ้นในจิตใจก่อนเข้าพรรษา..ตลอดจนเป็นการรวม
ตัวของคณะสงฆ์..ในการสร้างศักยภาพของพระภิกษุผู้บวชใหม่ให้ได้รู้ได้เข้าใจในพระศาสนา
ได้มากยิ่งขึ้น... เป็นส่วนให้ท่านได้ดำรงเพศในสมณวิสัยได้ยาวนาน.."

ญาติธรรม..
ญาติโยม..จากต่างที่ ต่างถิ่นที่ทราบข่าวเดินทางมาจากเหนือ ใต้ ตะวันออก
ตะวันตก หรือภาคกลาง ได้เดินทางมาเพื่อสร้างบุญญาบารมีให้เกิดมีขึ้น
บางท่านเดินทางมาจากทางไกล...ต่างมาเพื่อหวังในการจะดับทุกข์ที่ประสพ
มาในการดำเนินชีวืต ความทุกข์จากฆราวาสวิสัย อันเป็นภาระอันหนักของ
ญาติโยมทั้งหลาย ด้วยภาระและหน้าที่ของโยมที่แบกไว้ จึงเป็นการยากที่
จะได้เข้ามาสู่การประพฤติปฏิบัติได้ แต่ด้วยความตั้งใจในการปฏิบัติจึงเป็น
เรื่องที่น่าอนุโมทนากับญาติธรรมทั้งหลาย ..

บางครั้ง..ความสุขของคนอาจได้มาจากหยดเหงื่อในการทำงาน....
บางคนมีความสุขเพราะ...ได้เห็นคนอื่น..ทำความดี...
บางคนมีความสุข..ที่ได้เห็นตนเอง..มีคุณค่าอย่างใดอย่างหนึ่ง..
แต่บางคนหาควาสุข..ให้กับตนเองไม่ได้..มัวแต่นั่งคิดอยู่..
แล้วความสุข..ที่จริง ๆ ทำไมเราไม่ทำมันให้เกิดขึ้น.....
คำตอบอยู่ที่..สองมือ...สองเท้า.....ก้าวไปหามัน... ความสุข..
ความสุขโลกีย์มีได้ชั่วคราว...ความสุขที่ยืนยาวต้องเข้าหาศีล.เข้าหาธรรม..

จากคนสู่การทำงาน ความร่วมมือจากกลุ่มคนที่ช่วยกันขับเคลื่อน
ให้การดำเนินการประสบผลสำเร็จได้.. ญาติธรรมจากหลายที่
ต่างให้ความอุปัฏถัมภ์ดูแล สละทรัพย์เพื่อมาเป็นเรี่ยวแรงให้
แก่พระเจ้าพระสงฆ์ นักปฏิบัติธรรมที่มาร่วมงานในครั้งนี้ ..
บางคณะเดินทางมาแต่ทางไกล เช่น ชมรมคนรักดี เจ้าหน้าที่ ขายตั๋วการบินไทย ญาติธรรมส้มตำครกแตก ญาติธรรมสายเหนือ
ญาติธรรมสายใต้ โยมริสา โยมสุชาดา โยมแม่แอ๊ว แม่ชีเรียน
และอีกหลายต่อหลายท่านที่ร่วมเป็นผู้ให้ความสนับสนุน

ญาติธรรมผู้ร่วมปฏิบัติ..หลากหลายวัยย์..ทั้งเด็ก..วัยรุ่น..
หรือส่วนมากจะป็นผู้เฒ่า ผู้แก่ แม่ใหญ่ พ่อใหญ่ ที่มา
ร่วมกันสร้างเสบียงกลังไว้เพื่ออนาคตหลังความตาย
ที่จะมาถึง...ไม้ใกล้ฝั่งที่กำลังหาที่ยึดที่เกาะเกี่ยวเป็นทีพึ่ง
หวังบุญกุศลที่จะเกิดมีขึ้น..ต่างเร่งขวนขวายในบุญ..

เห็นความมุ่งมั่นที่จะทำ..เพื่อต้อนรับแขกที่จะมาร่วมงาน
ก็อดคิดไม่ได้ว่า..ใครจะรู้ไหมนะว่าเรา..กำลังทำทุก-
อย่างเพื่อความสะดวกของท่านให้มากที่สุด...
ที่นี่อาจจะไม่มีในสิ่งที่ท่านอยากได้..หรือสนองความ
ต้องการของท่านได้ทั้งหมด..เพราะเราเชื่อว่า..
บุคคลที่จะมาที่นี่นั้น..จะต้องได้รับการคัดสรรจากจิตใจ
ของผู้ที่มาอยู่แล้ว..เราหวังเพียงว่า...ท่านจะมา..ที่นี่..

มิถุนายนแห่งความยินดีปรีดา...
การทำหน้าที่ของเราไม่มีวันหยุด...เพราะสิ่งนี้คือหน้าที่ของการกระทำความดี
เกิดมาทั้งทีก็ต้องทำดีให้ได้..เกิดมาทำไมหลากไม่ได้ทำความดี...
ณ สถานที่นี้จึงมีแต่คนดี ที่มารวมตัวกันเพื่อหวังประโยชน์เพียง "ความดี"
เท่านั้นที่จะมี ที่ะปรากฎขึ้น ตรงนี้ จึงไม่แอบอิงอาศัยซึ่งความเศร้าหมอง
เป็นผืนดินที่เต็มไปด้วยความสุข.. เพราะเหตุนี้กะมังจึงทำให้ ณ สถานที่นี้
เต็มไปด้วยผู้ใฝ่ธรรมที่เดินทางมาแม้จะยากลำบากเพียงใดก็ตามที...

รถที่มากกว่ารถ......
หากหลายหน้าที่..ที่รถคันนี้คอยรับใช้ผู้ที่เข้ามาสู่ดงยาง
ตลอดมา..ตั้งแต่ขนเฟืองถึงของใช้สอยต่าง ๆ ก็ได้รถคันนี้
นี่แหละ..ที่เป็นสารถีคันสำคัญ...คอยรับใช้ท่านทั้งหลาย...

สุดท้ายแห่งความสำเร็จในงานปริวาสของปีนี้..
ต้องขอขอบอกขอบใจ..ทุกความร่วมมือตั้งแต่เด็กตัวน้อย
ที่มาช่วยก่อกวน.. คณะสงฆ์ที่เสียสละทำงานทุกอย่าง
พระเถรานุเถระเจ้าอาวาส ที่ต่างมาช่วยสร้างสิ่งต่าง ๆ
หวังไว้เป็นอย่างยิ่งว่า..เราคงจะได้ร่วมกันทำงานเพื่อ
พระพุทธ ศาสนาต่อไป