คณะญาติธรรมส้มตำครกแตก..ถือกำเนิดเพื่อจ่ายแจกซึ่งความดี..
" ยินดี..ต้อนรับคณะพระอาจารย์ครับ "
...หลายท่านคงเคยได้ยินคำนี้มาบ้าง"คณะส้มตำครกแตก "..แต่จะมีซักกี่คนเข้าใจความหมายของคำๆนี้ คำบางคำอาจไม่มีความหมายเลยกับคนบางคนแต่สำหรับบางคนนั้น มันมีอะไรมากกว่าแค่คำพูดมากมายนัก เพราะมันหมายถึงหลายสิ่งที่ตามมา..ความพูกพัน..ความห่วงใย.. ความศรัทธา..จะมีใครเข้าใจสิ่งเหล่านี้ได้ดีไปกว่า ผู้ที่สัมผัสเอง..คำๆนี้ได้ยินครั้งแรกเมื่อปลายปีที่แล้ว ในช่วงที่ท่านพระอาจารย์จรัญได้นำพาคณะพระธุดงค์ จาริกมาจากจังหวัดตราดเพื่อมุ่งหน้าสู่พระธาตุนาดูนจังหวัดมหาสารคาม มีอยู่วันหนึ่งมีคณะญาติธรรมเดินทาง มาจาก กรุงเทพฯเพื่อมาถวายภัตตราหารกับพระธุดงค์ ................................................
นำโดยคุณโยมตู่ ซึ่งก็มาดูแลพระคุณเจ้าอยู่บ่อยๆ ทราบจากท่านพระอาจารย์ว่าคุณโยมตู่นี้ ได้ดูแลอุปฐากพระอาจารย์มาตั้งแต่สมัยที่ท่านยังอยู่กับ พระอาจารย์สมภพที่สกลนคร และก็ดูแลเรื้อยมา วันนั้นโยมตู่ก็นำพาคณะมาทำส้มตำเพื่อเลี้ยงพระ ส้มตำถือว่าเป็นอาหารโปรดของพระเพราะว่า พระส่วนมากจะเป็นพระอีสาน วันไหนมีส้มตำ เราถือว่าใกล้ถึงบ้านแล้ว
เปิดบ้าน "ญาติธรรม" ปี ๒๕๕๑ .. คงจะด้วยความบังเอิญหรืออย่างไรก็ไม่ทราบได้ ตำไปตำมาครกก็เกิดแตกขึ้นมา เช้าวันนั้นในช่วงที่ ท่านพระอาจารย์ แสดงธรรมกล่าวสัมโมทนียกถา ท่านก็ได้ปรารกถึงเรื่องนี้เลยท่านเรียกว่าคณะส้มตำครกแตก จากนั้นมาคณะพระธุดงค์ ก็พูดกันจนติดปากว่า "คณะส้มตำครกแตก"
แต่โดยส่วนตัวแล้วผู้เขียนเอง ก็ไม่เคยคุยหรือรู้จักเป็นการส่วนตัวกับคณะนี้เลย จนเมื่อวันที่กลับมาจาก อินเดีย ได้เห็นความศรัทธาของคนกลุ่มหนึ่งที่มีต่อพระพุทธศาสนา ท้ามกลางความร้อน ของเดือนเมษายน โยมตู่และคณะขับรถไปรับพระคุณเจ้ามาจาก "ชมรมคนรักดี" อยู่ที่บางพลี มายังเพชรเกษม 95
ซึ่งก็ไกลพอสมควร ทันทีที่รถจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่งมองเข้าไปเห็นหลายคน ใส่เสื้อขาวด้านหลังมีโลโก้เขียนว่า "คณะส้มตำครกแตก" ตั้งแถวนั่งรออยู่ก่อนแล้ว โดยมีผ้าขาวปูเป็นทางยาวตั้งแต่หน้าบ้านเข้าไปจนถึงประตูบ้าน ด้านในเมื่อท่านพระอาจารย์ก้าวเท้าเข้าไปผู้ชายก็ช่วยกัน ล้างเท้า เช็ดเท้า และไม่ได้ทำเฉพาะพระอาจารย์ แต่ทำเช่นนี้กับพระสงฆ์ ทุกรูปส่วนสตรีก็นั่งพนมมืออยู่ไม่ห่างนักเมื่อพระสงฆ์เดินผ่าน ก็ก้มลงกราบแสดงถึงความเคารพอย่างยิ่ง เมื่อเงยหน้าชึ้นมาหลายคนในแววตามีน้ำตา เอ่ออยู่ด้วยความปีติยินดี ..นี่เป็นอีกครั้งที่รู้สึกได้ถึงความสรัทธาของคนอีสานที่มีต่อพระสงฆ์ วันนี้ได้คุยกับพระรูปหนึ่งท่านบอกคนอีสานเห็นแก่ตัว ผู้เขียนก็เลยเถียงว่าไม่จริงหรอกเท่าที่ผมเจอมาผมว่าคนอีสานนี่
จริงใจที่สุดแล้ว ท่านบอกอาจจะใช่แต่ท่านยังไม่เจอแล้วท่านก็เล่าเรื่อง ลูกศิษย์ของท่านสี่ห้าคนให้ฟังถึงวีรกรรมของคนเหล่านั้น.. ผู้เขียนก็เลยเล่าเรื่องคณะส้มตำครกแตกและอีกหลายอย่างของคนอีสานให้ท่านฟัง เป็นการแลกเปลี่ยนที่จริงแล้วไม่สำคัญว่าเป็นคน ที่ไหนแต่สำคัญว่าเป็นคนแบบไหนมากกว่าอาจจะเป็นความโชคดี ของผู้เขียนเองก็เป็นได้เพราะส่วนมากที่เจอมักจะเป็นคนดี เริ่มจากมีเพื่อนดีชักนำไปหาครูบาอาจารย์ที่ดี ได้พบคนดีมากมาย เหมือนที่พระอาจารย์พูดบ่อยๆว่าไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาต ิ ไม่ใช่พี่ก็เหมือนพี่ไม่ใช่น้องก็เหมือนน้อง เพราะเราเป็นญาติกันโดยธรรม เหมือนที่พระพุทธเจ้าเคยตรัสกับพระอานนท์ว่า สหธรรมมิก กลัยานมิตร เป็นทั้งหมดของพรหมจรรย์ถ้าเธอหวังความเจริญในพรหมจรรย์นี้พึงคบกับปัญฑิต ....ทุกคณะ ทุกชมรม ที่เจอเราถึอว่านี่แหละ กัลยานมิตร....
สาธุ..อนุโมทนากับคณะส้มตำครกแตกทุกท่าน สาธุ..กับคุณบรรจงที่อุตสาห์พาเส้นทางตะวันไปทำธุระ... หากเส้นทางตะวันเป็นเส้นทางเดียวกับคุณเราคงได้พบกัน..
